فصل چهارم : ادلّهء توحيد ذاتى در نهج‌البلاغه آنچه تا اينجا دربارهء آن بحث شد - هرچند با طولانى شدن بحث ، از حدود و گنجايش كتاب حاضر خارج گرديد - مقدّمهء بررسى ما دربارهء توحيد در نهج‌البلاغه بود و با توجّه به اهميّتى كه اين مطالب و درك صحيح آنها دارد ، طول و تفصيلى كه به بحث داده شد ، سزاوار و بجا بود . اينك به خواست خداوند متعال بيانات توحيدى علوى را مطرح مىكنيم و از آن در حدّ درك و فهم خود استفادهء عرفانى و توحيدى مىنماييم و وصيّت امام على عليه السلام به فرزندش حضرت امام حسن مجتبى عليه السلام را كه در هنگام بازگشت از صفّين در « حاضرين » مرقوم فرموده است ، بيان مىكنيم . اين وصيّت كه مشحون از معارف و حكمتها و مواعظ و مطالب عالى است با اين جمله شروع مىشود : « مِنَ الوالِدِ الفانِ ، المُقِرّ لِلزَّمانِ . . . » و پس از پنج شش صفحه به اين عبارت مىرسيم : وَ اعلَم يا بُنَيَّ أَنَّهُ لَو كانَ لِرَبِّكَ شَريكٌ لَأَتَتكَ رُسُلُهُ ، وَ لَرَأَيتَ آثارَ